تا که کردم بهر دل تنها ز درد بی کسی                        بس که ماندم در قفس با بینوایان

نوبهاران یک به یک رفتندوندیدم روی گل                           بلبلی گشتم میان شاخساران سوختم

بس که شبها خیره گشتم تابیایدماه من                           عاقبت در حسرت آن ماه تابان سوختم

بیا که شمع عمر من گردید خاموش                                  برایم گشتی ای مادر

سیه پوش

در آن دم سوختم با بی قراری                                          صدا کردم تو را با آه و زاری

همیشه نام تو روی لبم بود                                              ز تو مهر و محبت بر دلم بود

مرا فصل بهاران یاد آرید                                                    سره قبرم گل لاله بکارید

آن نیمه شبی که دلی بود به می خانه نشستیم

آن توبه ی صد ساله به پیمانه شکستیم

از آتش دوزخ نهراسیم

ماتوبه شکستیم ولی دل نشکستیم

من باشم و تو باشی و                                                یک شبه مهتابی باشه

 می خوام یه کاری بکنم                                               شایدبگی دوستم داری

می خوام یه حرفی بزنم                                                که دیگه تنهام نذاری

امشب می خوام برای تو                                               یه فال حافظ بگیرم

اگه که خوب در نیومد                                                    به احترامت بمیرم  

هوای رفتن که کنی                                                      مرگ گل شقایقه

کاش... 

کاش که یه روز باهم دیگه سوار قایق می شدیم

دور از نگاه ادما هر دومون عاشق می شدیم

کاش اسمون با وسعتش تو دستامون جامیگرفت

گلای سرخ دلامون بوی شقایق می گرفت

کاش تو هوای عاشقی لیلی ومجنون می شدیم

باد که تو دریا می وزیدما هم پریشون می شدیم

اولین غم من=اخرین نگاه تو

اولین شادی من=اولین نگاه تو                                          

تا نگه کردی تو خوامم کردی 

ناگهان مست و خرابم کرده ای                                     یک شبی تنها نشستم پیشه تو

قطره قطره همچو ابم کرده ای                                      صادقانه سوختم در عشق تو

بی وفا اخر خوابم کرده ای                                           ای دریغا ارزو ها ی مرا   

                                    عاقبت نقش بر ابم کرده ای             

نظرفراموش نشود دوستان

۱.گویند شخصی ده خر داشت.روزی بر یکی از انها سوار شدوخران خویش راشمرد.چون ان را که سواره بود شماره نکرد،حساب درست درنمی امد.پیاده شدو شمار کرد.حساب درست وتمام بود.چندین بار در سواری وپیادگی شمارش را تکرار کرد.عاقبت پیاده شدو گفت:سواری به گم شدن یک خر نمی ارزد.

۲.دزدی در خانه ی فقیری می گشت تا چیزی به دست اورد،درهمان حال،فقیراز خواب بیدارشدوگفت:((ان چه تو در شب تاریک می جویی،ما در روز روشن می جوییم ونمی یابیم.))

۳.حکیمی راپرسیدند که ادمی کی به خوردن شتابد؟گفت:توانگر هرگاه که گرسنه باشد و درویش هرگاه که بیابد.

زندگی کردن مثل نامه نوشتنه باید مواظب باشی که نامت تمیز باشه باید سعی کنی روی خط صاف بنویسی وگر نه خطت کج وکوله میشه مواظب باش تو املاهات غلط نداشته باشی یا اگه غلط داشتی ازش بی اعتنا رد نشو چون عادت میکنی به غلط وغلوط نوشتن اگه چیزی رو اشتباه نوشتی کاغذتو پاره کن یکی دیگه بنویس یادت باشه وقتی بمیریدیگه وقت غلط گیری نداری اونجا فقط حق خوندن نامه رو داری